Od Ivy

  Nie wiedziałam czy dobrze robię. Po prostu szłam w kierunku lasu. Skoro sama jestem portalem do piekła, nieba i ziemi to mogę przejść gdzie chcę sama. Chcę się więcej o sobie dowiedzieć a Michaela nie będę w to mieszać. Sama sobie z tym poradzę. Stanęłam gdy byłam już z daleka od miasta. Wyjęłam telefon i spojrzałam na zgaszony ekran. 

-Jak to się mówiło...? - szepnęłam do siebie. - Przecież nie znam łaciny... 

-Znasz. 

  Usłyszałam głos Lucyfera, już zapamiętałam jego głos. Wiedziałam kto mówił do mnie w każdej chwili gdy nikogo nie było w moim pobliżu. Znałam tylko jego głos z piekła, gdy tam wejdę... poznam więcej. 

-Znam? - powtórzyłam zagubiona. 

  Nagle jakby coś we mnie wepchnęło te słowa. Nagle umiałam łacinę, moja wiedza językowa poszerzyła się, ruszyła naprzód. 

-Ad infernum remittuntur.

  Moje oczy stały się czarne, żyły poczerniały... pod moimi oczami skóra popękała, nie wyglądało to źle. Wyglądało to dziwnie, interesująco i nawet... do twarzy mi w tym było. Schowałam telefon. Słyszałam w okół krzyki przepełnione bólem, cierpieniem. Było to straszne. Zaciskałam dłonie by wytrzymać nagły ból głowy. Podeszły do mnie dwa wielkie psy. Cofnęłam się o krok, ale one jakby... skuliły się przede mną. Podeszły do mnie i każdy szedł po mojej lewej i prawej stronie. Szłam za nimi, bałam się ruszyć. Szczerze mówiąc wiedziałam gdzie mnie prowadzą. 

  Przede mną stanął w ludzkiej postaci sam Lucyfer. Nie przestraszyłam się go. Wyprostował się i krzywo uśmiechnął zadowolony, że się zjawiłam. 

-Jednak jesteś. - ruchem ręki odesłał psy. - Podoba ci się tu?

-Nie bardzo. - skrzywiłam się. - Jestem tu by porozmawiać o tym kim jestem.

-O, no proszę. Może oprowadzę cię tutaj?

-Byle byś mi powiedział kim jestem. 

-Dobrze. Chodź. 

-Chciałabym się zapytać o jedną rzecz... Czy tu jest ktoś o imieniu Diana?

-Słyszałaś o niej również?

-Tak. Trudno nie słyszeć...

-Pokażę ci ją. 

  Przeniósł nas gdzieś, a ja tylko patrzyłam na dziewczynę. Biedna, pobita i zmasakrowana. Zakryłam usta dłonią i spojrzałam na Lucyfera. 

-Mogłabym ją zabrać...?

  Wyśmiał mnie.

-Gdzie? Nie będzie bezpieczna. 

-Jeśli jakiś anioł będzie w pobliżu... automatycznie trafi tutaj. Będzie ze mną bezpieczna, anioły jej nie dostaną. Wiesz jakie są moje możliwości, moce i umiejętności. Zabiorę ją i oddam gdy dojdzie do normalnego stanu. 

  Stanął za mną i spojrzeliśmy na nieprzytomną Dianę. 

-Ona cierpi. Tak się tutaj czują ci, którzy tu nie pasują, lub którzy oszukali piekło. 

-Mimo wszystko zaopiekuje się nią. Jeśli nie ma haczyka. 

-Minus bycia moim dzieckiem... Moje dzieci wiedzą kiedy kłamię. Mają... taryfę ulgową do póki nie zdradzą piekła. 

-Bądź spokojny. 

-A więc... Powiem tylko, że będąc pół demonem pół aniołem jesteś pół martwa pół żywa.Masz wszystkie moce które mają i demony i anioły, masz wstęp i do nieba i do piekła. Jesteś wyjątkowa, możesz dawać życie ale i zabijać... Niebo nie wie kim jesteś, ja wiem. Nikt inny. Więc jeśli ktoś się dowie będzie chciał cię mieć dla siebie. A ja chcę cię mieć w swoich szeregach. 

-Wiem jakie to jest twoje obiecywanie Lucyferze. 

-Wiadomo jak jest w piekle. Ale przemyśl to.

-Nie będę o niczym myśleć. Zabieram stąd Dianę i zwrócę ją gdy jej się polepszy. 

  Wróciłam do swojego domu wraz z Dianą. Była lekka, trzymałam ją na rękach. Odłożyłam na łóżko i zadbałam o to by jej rany szybko się zagoiły. Skoro mogłam dawać życie i je odbierać... mogę też wyleczyć. Sprawiłam, by się obudziła. Diana wystraszona tylko spojrzała na mnie i odsunęła się.

-Kim jesteś?

-Spokojnie. - uśmiechnęłam się. - Jesteś bezpieczna. Nic ci nie zrobię. 

-KIM JESTEŚ?

-Mam na imię Ivy Brinley... A ty to Diana, prawda?

-Tak... czego chcesz? Gdzie jestem?

-Na pewno nie w piekle. Chcę cię wyleczyć... dobrze?

-Nie wiesz kim jestem...

-Wiem dlaczego byłaś w piekle. Tam ludzie nie trafiają, tylko martwi. 

-Kim jesteś?

-Żebym to ja sama wiedziała. Jesteś głodna?

-Trochę... może...

-Pierwsza zasady bycia tutaj. Jeśli je złamiesz trafisz do piekła. - kiwnęła głową. - Więc jesteś u mnie i nie robisz niczego dla aniołów. Nie jesteś tutaj trzymana siłą, możesz wychodzić. Ale jeśli ktoś z aniołów cię złapie trafisz do piekła. Czuj się tu jak u siebie w domu... Nikomu nie mów że tu jesteś. 

-Dobrze... 

-Kiedy się źle czujesz... mów mi o tym. Jestem lekarzem, nie ugryzę. - uśmiehnęłam się. - Wiem... że może ci być trudno mi zaufać... ale proszę... postaraj się... to ważne. Przysięgam, że nie zrobię ci krzywdy.

-A przysięgasz, że nie wrócę do tamtego miejsca gdzie mi robili te wszystkie rzeczy...?

  Przegryzłam wargę. Musiałam skłamać, by nie wystraszyć jej. 

-Tak. Obiecuje. Ale jeśli anioł będzie chciał cię zabrać... pójdziesz nim, cokolwiek z nim zrobisz... wrócisz tam od razu i nic tego nie zatrzyma. 

-Dobrze. 

-To mój numer telefonu, tu telefon domowy. A... i słyszałam że twój tata cię szuka. Pewnie tęsknisz za domem... jeśli chcesz zabiorę cię tam , będziemy niewidzialne więc spokojnie nikt nas nie zauważy. Zabierzemy kilka twoich rzeczy... zobaczysz tatę... Co ty na to?

  Kiwneła głową z uśmiechem.

-Nareszcie jakiś szczery uśmiech. Ja się stąd nie ruszam.Nie zostawię cię teraz. - mrugnęłam do niej i napisałam smsa do Michaela.

  ''Jestem zajęta. Nie wiem kiedy się spotkamy... jestem u siebie w domu. Radziłabym pukać zanim cokolwiek zrobisz.''